De beste leraren zijn degene die je laten zien waar te kijken, maar niet vertellen wat te zien

Alexandra Trenfor

Bovenstaande uitspraak vat mijn onderwijsvisie mooi samen, zowel in mijn rol als leerkracht als die van begeleider van PABO-studenten en startende leerkrachten. Maar bovenal wat betreft mijn werkzaamheden als Beeldcoach. Door krachtige kernselecties uit een klassenopname voor het voetlicht te brengen, ontstaat voor iemand de kans om in dialoog met mij zijn eigen kracht en potentieel te ontdekken.

Toen ik in 1998 mijn eerste aarzelende stappen als full time leerkracht van groep 3 zette, tastte ik eigenlijk nog volledig in het duister. Hoewel ik met hart & ziel voor het onderwijs gekozen had, voelde het ook als een eenzaam beroep. Wat had ik in die tijd graag met iemand open gesprekken over mijn onderwijs gevoerd!

Ik wilde me niet laten kennen en ploeterde door, rondde in 2001 de post-HBO-opleiding tot Interne Begeleider af en stond nauwelijks meerdere jaren voor dezelfde jaargroep. In mijn eerste tien jaar voor de klas, had ik al ervaring opgedaan in het lesgeven aan groep 3 t/m 8. Daarnaast volgde ik vele cursussen en zette ik samen met een vriendin een bijlespraktijk aan huis op.

Ook privé zat ik niet stil, in 2004 trouwde ik met mijn jeugdliefde en in 2007 en 2008 mochten we onze dochter en zoon verwelkomen. Als bezige bij vloog ik steeds sneller en sneller, totdat ik in 2013 opeens vleugellam raakte en een paar maanden gedwongen tot stilstand kwam.

Achteraf bezien zat juist in deze vertraging de versnelling. Ik kwam weer in contact met waarom ik destijds besloten had mijn studie Rechten aan de VU af te breken en me in te schrijven op de IPABO in Amsterdam. Ik maakte weer bewust de keuze voor het onderwijs en hervond het plezier in het lesgeven. Toevallig werd er net in die periode op mijn school aan alle leerkrachten een lessenbezoek met feedbackgesprek door een externe aangeboden. De persoon die mijn les had bezocht en het nagesprek met mij voerde bleek een achtergrond als Beeldcoach (toen nog video-interactiebegeleiding) te hebben. Zij lichtte sterke elementen van mijn lesgeven uit, gaf krachtige feedback en stelde de juiste vragen. Hierdoor laaide mijn onderwijsvuur verder op. De donkere periode lag definitief achter me en in mijn achterhoofd hield ik de mogelijkheid open om zelf ooit Beeldcoach te worden.

Doordat ik weer vanuit mijn eigen drijfveren voor de klas stond, kreeg mijn onderwijs vleugels. Er borrelden allerlei onderwijsinhoudelijke ideeën omhoog, die ik maar al te graag in de praktijk bracht. Toen ik werd gevraagd om maandelijks hierover een rubriek te schrijven voor het onderwijsblad van Malmberg, aarzelde ik geen moment. Mijn geschreven stukjes “Uit de praktijk” (Praxisbulletin, nu “Praktijk en kennis” zie www.onderwijsvanmorgen.nl) zijn op deze site te vinden via het tabblad Publicaties.

Doorgaans aan het eind van een schooljaar neem ik eindassessments bij LIO’ers af, om te beoordelen of zij voldoen aan de bekwaamheidseisen van een startende leerkracht. Het zou vervolgens zomaar kunnen dat ik diezelfde persoon weer tegenkom in het kader van het inductietraject, waarin ik startende leerkrachten begeleid. Hopelijk zorgt een goede en intensieve begeleiding voor minder uitval van beginnende leerkrachten. Maar uit ervaring weet ik dat meer “doorgewinterde” leerkrachten hier net zo goed behoefte aan kunnen hebben. Daarom heb ik na het volgen van de tweejarige post-HBO-opleiding tot Beeldcoach besloten om mijn beeldbegeleiding aan te bieden aan álle mensen die binnen het onderwijs werken. Opdat zij met hernieuwd inzicht en frisse energie nog lang behouden mogen blijven voor het prachtige vak van leerkracht!

Debora van der Stad